HÜRRİYET
Atina'lılar hürriyeti, kendilerine Tanrı lütfu bir halk ilkesi olarak kabul ederler. Bunu ifade etmek için de bir mum yakarlar.
Lakin, tek alev yalnız başına devam edemez düşüncesi ile, "Halk Egemenliğini" simgeleyen ikinci mumu yakarlar. Sonraları, birey hukukunun devlet hukukundan daha üstün olduğunu belirleyen üçüncü mumu yakarlar.
Nihayet, halkın kendisi için yapabileceği şeylere, devletin müdahele etmesini sınırlayan dördüncü mumu yakarlar.
Ama, Refah insanları şişmanlatır, şişmanlık tembelleştirir. Tembel halk kendinin başarabileceğini devletten bekler.
Böylece bir mum söner.
Devlet büyür, kişi zayıflar. Devlet hukuku birey hukukuna tercih edilir.
Dolayısıyla ikinci mum söner.
Çaresizlikten ve umursamazlıktan zaafa düşen halk, başkalarının gelip kendilerini yönetmesini ister.
Ve üçüncü mum da söner.
Sonuçta halk, hürriyetten çok emniyet ve refahı tercih eder. Tabiatıyla bu tutumları onlara herşeyi kaybettirir.
Sorumluluk hürriyetini, yani "sorumsuzluğu" kişisel hürriyetlerine tercih ettikleri için Atinalılar ikibin yıla yakın bir zaman önce egemenliklerini kaybettiler ve bir daha da hür olamadılar...