yok kentler Yok kentlerin birinde zamanın bir yerine de dalıyorum yine yokluğa, zaten çoğu zaman varlıkla yokluk arasında ki ince çizgideyim, ben var mıyım? yoksa yokluk aleminde yok yere mi yaşıyorum?Yok artık aklımda ve hayatım da hiç bir şey ne güzel günler nede iyi kalpli insanlar.Hayatın toz pembe olduğunu söylerledi hep oysa benim hayatım da pembeler yok ki sadece tozlar var bütün renkler silinmiş, silikle ve yoklukla yaşayan başka insanlarda var mı bilimiyorum onlarda mı yoklar ? dünya denen bu yerde ben tek miyim??? Neden yudumladığım bütün kevserler ızdırap olup damlıyor içime ...offf başım çatlıyor düşündükçe bunları..karanlıklar aydınlatıyor beni ölü ruhlar, yok kentler kendime getiriyor.Kentler geçiyor gözümün önünden;insan ruhlarıyla dolu kentler, toprak kokusu geliyor burnuma, ak bir çığlık çağırıyor beni...kör bir kuyu gibi attığım her adım da hissediyorum ürpertimi. offf ben kentlere sığdımda kentler bana sığmadı bir türlü.Yürümek istiyorum dar ve sapa caddelerinde bu kentin, inadına yokluğa doğru yürümek ama kaldırımlar takılıyor ayağıma dilimede Necip Fazıl "in cin uykuda,yalnız iki yoldaş uyanık biri benim biri de serseri kaldımlar." Yalnızlık büyük bir ibadet oluyor gecede, gece uzuyor yoklar çoğalıyor çoğalıyor çoğalıyor...varlığın ve hayatın sihri artık bozuluyor..
loley...