Yalnızlık çekici gelir ilk başta yalnız olmayana.
Özgürlüğün en doyurucu hali, en arzulanılanı olsa da
Elektrik tellerine konmuş bir kuştan,
Ya da kocaman saksıda açan bir çiçekten,
Boş çekmecedeki kalemden,
Ne farkı kalır insanın o zaman akvaryumdaki yalnız balıktan...
Bağırmak, haykırmak ister boğazı yırtılırcasına;
Sesini yine yalnız kendisi duyar.
Hele bir de onca anlatacağı şey varken
Ve onları anlatabileceği kimse yokken
İşte yalnızlık asıl o zaman yalnızlık olur.
Yalnızlığının mazoşistik denizinde çırpınırken
Son bir umutla, kulağı ahizede
Sıcak bir ses tonu duyana kadar çevirir rastgele numaraları,
Sonunda o sıcak ses tonuna kavuşacağından korkarak çünkü;
Bilir, sonunda o sıcak sesin de kesileceğini.
İşte yalnızlık asıl o zaman yalnızlık olur.
Farkında olmaktır yalnızlık.
Kimsenin sana ihtiyacı olmadığını bilmek ve
Asla çağırılacaklar listesine girememektir.
Kendi içine hapsolursun
İşte yalnızlık böyledir ve ancak bu zaman acı verir.
Sanıldığının aksine kötü şeydir, alışmayı bilene kadar.