NE GARİP DUYGUYMUŞ ÖLMEK...



Hayattan ayrılıyordum
Evet gidiyordum
Toprağa dönüyordum
Arkamda gözü yaşlı insanlar
Üstüme toprak atıyorlardı
Bağırıyordum,ağlıyordum
Kimse duymuyordu beni
Ve birkaç dakika sonra yalnızdım...

Odama geldim
Eşyalarım toplanıyordu
Annem ağlıyordu,
Resmimi bağrına basmış ağlıyordu.
Odam artık bomboşdu…

Artık hayattan yavaş yavaş siliniyordum…
Gün geçtikçe unutuluyordum.
Herkes eski haline dönmüştü
Arkadaşlarım yine eskisi gibi
Dışarıda oyun oynuyorlardı,
Okula gidiyorlardı
Ama ben yoktum aralarında
Halbuki beni ne kadar çok severlerdi…

Zaman artık silmişti beni
Annem arada mezarıma gelip
Konuşuyordu benimle
ben sadece dinliyordum onu
ne kadar zordu
ne kadar acıydı unutulmak


arkadaşım Ayşe’yle çok iyi anlaşırdık
beraber çiçek toplardık,
beraber güler beraber ağlardık
geceleri yıldızları sayardık
sonrada hayallere dalıp uyurduk
ama artık ben yoktum
ayşe beni unutmuştu
bana o kadar acı gelmiştiki
kardeşim gibi sevdiğim arkadaşım da unutmuştu beni…

evet belki çok zor söylemesi
ben öldüm,unutuldum
ama hayat yine devam ediyor,
bana çok garip geldi ölmek
fakat hiçbir şey değişmedi
sadece artık ben yoktum…

-alone-