Gece laciverte akıyor o avcuna yıldız koyduğun meleğin ağlıyor.
Artık yıldızımız yok bizim sende yoksun bende yokum.
Keşke kendimiz için yaşayabilseydik heran.
Onlar alsalardı dünyalarını başlarına çalsalardı keşke biz olabilseydik gitseydik sonrasında yok yok.
Bu kadarını istemeye hakkım yok ne sana kızıyorum ne de o ele avuca sığmayan bana.
Benim isyanım kendime bir an yaşıyorum sandım ve çok oldu avuçlarına
bırakalı özgürlüğümü affet sevdim. Sevdim sevdim sevdim işte.
Şimdi yenik düştüm boylu boyuna çaresiz kaldım beni tek bıraktın olmadı
daha fazla dayanamadı bu yürek sen ve ben kavramlarına. Biz oldum ben
tek başıma şimdi keşke gel diyebilsem.Yok yok hakkım yok bu kadarına..
Sevgilim tapınağım tek düşüm ölümsüzlüğüm herşeyim.
Ne kadar dayanır bilmiyorum ufacık yüreğim sensizliğe ki yaşamak
sensizlikte yaşıyorsam bilki bu batası uzak şehirde senin nefesini
buluyor senin nefesini öpüyor senin nefesini içime çekiyor olmamdır.

Biliyorum artık yıldızımız yok bizim , hani içinde biz olan yıldızımız
, MELEĞİN ağlıyor MELEĞİN üşüyor, MELEĞİN utanıyor ki avuçlarından
düşürürken yıldızımızı, kimin düşünü gerçekleştirdi bilmiyorum ama ben
artık kayan yıldızlarda dilek tutmuyorum...