Makam-ı Mahmuda Çıktı BakışlarTarih onbirinci ayın hicret yılında
Arap çöllerinde iki cihan ağladı
Rebi-ül evvel ayının hüzün gününde
Can yoldaşın Ayşe(ra) anam ağladı

Semavattan tüm mahlukat kesti avazı
Usame komutan ordu ağladı
Sıddık-ı Ekberin sarardı benzi
Yetimlerin şereflisi O Zeyd ağladı

Arş-ı alada toplandı bütün melekler
Yerleri titreten Ali -i Haydar(ra) ağladı
Acı haber ulaştı yana düştü bilekler
Gözlere kan doldu Ensar ağladı

Kehribar çehreli Bilalın yaman üzüldü
Akıttı gözyaşını gören ümmet ağladı
Mahsun oldu ses kısıldı dizi çözüldü
Miraçtaki aşk bineğin Burak ağladı

Ciğerparen Fatıma geldi yanına
Gizledin yaşını onu gören ağladı
Kavuşacağız dedin nazarla ona
Gözyaşıyla beraber gülen ağladı

Seyyid-ül Enbiya çıkmıştın minbere
İçin için tutuşup yanan kütük ağladı
Ashap temaşa etti o günkü ahali
Melekler pürdikkat minber ağladı

Sıddık haşmetle söyledi o an sonsözü
Müminler dinledi ürperen kalpler ağladı
Kemal-ı hürmetle pürhazır sarıldı kefen
Ali, Abbas, Kusam, Şükran ağladı

Cibril-i emin son ayeti edeple verdi ivedi
Nuryoldaşın Zennure-i Osman (ra) ağladı
Ömer(ra) anladıktan sonra eyvah ey dedi
Ömeri (ra) uyaran sıddık-ı ekber ağladı

Habibullah son sözü söyledin veda haccında
Ashab-ı kiram sustu solan güller ağladı
Yüce dostu arzediyorum son miracında
Yetimler garipler sefiller dullar ağladı

Dostların çağırdın o an yanıbaşına
Sesini duyuran mubarek teller ağladı
Nur elin yana düşünce hay baktın eşine
Eşine bakıp vah diyen kullar ağladı

Makam-ı Mahmuda çıktı o an bakışlar
Hayatın güzeldi ölümün güzel diyen ağladı
Ashab-ı suffe sensiz bir garip kaldı
Misvakı düşürdün cananlar canlar ağladı

Ömerim anlatamadım, affetsin seddar
Efendime hasret kalan bütün cihan ağladı
Derdim çoktur dermanımda sende var
Ecelini yazan katiple beraber kalem ağladı