Konu: Korkuyorum artık yalnızlıktan

H e r b i r ş e y

Hayatsın sen; iyiliklerle dolu mutlu keşke'lere hep uzak en uzak. Yaşamaya değer en değer.
Öylesine şanslıyım ki... Teşekkür ederim; çok...


Ölümden Korkuyormusun?




H e r b i r ş e y


Ben seni ne zaman sevdim
tutuldu cümlelerim
kalemimde inceden bir sızı.
İsminin yerine koyduğum zamirlerle başa çıkamadan
tüm işaret sıfatlarım küstü kağıtlara...
Hangi yükleme denk getirsem diye düşünürken
hislerime tercüman olan
tek bir fiilden öteye geçmiyor yazdıklarım.
Ruhumda inceden bir esinti;
nefes aldığımı hissediyorum.
Gerçi seni gördüm kör oldum
ama umrumda mı sanıyorsun...
Zehir desen elimden gık dersem namerdim.

Sevdamın nöbetini tutuyorum
yüreğim ellerinde.
Karda kışta yağmurda baharda
ayazda denizde karada ve daima...
Adınla başlayan tüm vuslatlara uğur getirdin
uğurlar olsun tüm hazin sonlara...
Usumun en uslu yerlerinde
ve yüreğimin en sabırlı haliyle direniyorum
tüm ellerinsiz vakitlere...
Ellerim gözlerim kelepçelerde...

Yüreğinden dökülenlerle her açışımda gözlerimi
sabahlarımın şiirisin.
Her "günaydın" bu kadar anlamlı değildi senden önce
ve bir çok "hoşçakal" kayıtlıydı
dilimin sorumsuz bir haznesinde.
Ayrılığın selası çoktan verildi sevgilim
ve kaldırıp attım ümitsizlikleri...
Onlarsız yaşamak ne güzel değil mi?

İçime geçtiğin gibi
çarçabuk geçti zaman.
Olmadığın her zerreme küsmüş ilkbahar
sensizken kendimden geçiyor miyadım...
Küçücük bir çukurdan baktığım
koskoca gökyüzü gibi sevgin
kaybolmaya mecalim varken üstelik
kırk yılda bir gibi...


Söylemeden biliyorum artık seni
soru işaretsiz seyrediyorum.
Bütün az'larımı seninle çoğaltıyorum gururla.
Aynı hikayenin aynı cümlelerinde
aynı sevdayı taşıyoruz anlam diye...
Gizli öznesi belli bir cümle kuruyorum şimdi
"Seni seviyorum" diyorum
ve öznesinin yüreğinde olduğunu biliyorum.

Ama "seni seviyorum"la bitmemeli
esasen şimdi başlamalı her şey...

Bugün belki de bambaşka biri olarak yazıyorum. Çok yaşlıÖlümden Korkuyormusun? köşesinde yalnız başına dışarıya bakan bir kadın olarak çıktım evimden. Kışın son demleri... GüneşliÖlümden Korkuyormusun? ılıcık bir hava... Geçtiğim yollaraÖlümden Korkuyormusun? bakışlarımdan hayranlıklar dağıttım. UmutÖlümden Korkuyormusun? huzurÖlümden Korkuyormusun? güven dolu okul yolları ve üzerindekileri kucaklayıcı yalnızlığı... Bugün fark ettim.

Öğlen vaktine dokunan 11:45 vapuru... Cıvıl cıvıl Kadıköy rıhtımıÖlümden Korkuyormusun? aşktan ya da parasızlığın sonucu sinir bozukluğundan gülen... Ne şekilde olursa olsunÖlümden Korkuyormusun? gülen insanlar; kısacık mesafede bile yol almanın mutluluğunu duyumsamak... Vapurun pencere pervazında bir bardak çayÖlümden Korkuyormusun? avuçlarımda sıcaklığı... Yavaş yavaş kımıldamaya başlayan dudaklarımın kenarında susam taneleriÖlümden Korkuyormusun? çıtır çıtır simitten arda kalan... Gözden uzaklaşan Haydarpaşa Garı... İskeleye telaşla koşturan son yolcularÖlümden Korkuyormusun? işleri ellerinde seyyar satıcılarÖlümden Korkuyormusun? büyük bir itinayla camını silen dükkan sahibi... Işıkları gözlerimi alan denizÖlümden Korkuyormusun? çirkin ve hantal görüntülerine rağmen çocukluğumu hatırlattıkları için sevdiğim yük gemileri... Kulağımda kalabalığın gürültüsüne karışan keman ve mandolin şarkı sözleriları... Asla tükenmeyecek olanı gösterircesineÖlümden Korkuyormusun? otobüste birbirlerini dudaklarından öpen orta yaşlı çift...

Gücü tükenen omuzlarımda görünmez bir çift elÖlümden Korkuyormusun? yanağımda incecik acı bırakan bir tokat... Bugün ilk kezÖlümden Korkuyormusun? neden onlarca insanın güneşli havalara güzelÖlümden Korkuyormusun? dediğini anladım. Gözümün önündeÖlümden Korkuyormusun? şehrin nasıl karşıma dikilip bütün azametiyle yüzüme neden baktığınıÖlümden Korkuyormusun? belli etmeden bana neyi ispatlamaya çalıştığınıÖlümden Korkuyormusun? çaresizliği ve kirlenmişliğindeki gizemli güzelliğiÖlümden Korkuyormusun? birbirine karıştırdığı renkleri aslında seçebileceğimi anladım.

BugünÖlümden Korkuyormusun? kent bakire bir gelin gibiydi. HavasıÖlümden Korkuyormusun? sesi çok saf; çok güzeldi. Orhan Veli’yi mahveden bu güzel havalara âşık olabileceğim aklımın ucundan geçmezkenÖlümden Korkuyormusun? ellerimi açıp güneş ışıklarını okşadım. "Hava bugün çok güzel!" dedimÖlümden Korkuyormusun? gerçekten inanarak. Akşamüstü kızıllığında minarelerini saydım veda eden Avrupa'nın. Uzun uzun geçti gözlerimin önündenÖlümden Korkuyormusun? denizin bayıltıcı kıvrımları. Âşık oldumÖlümden Korkuyormusun? evet. Sonunda ne yapıp edipÖlümden Korkuyormusun? yeniden beni etkilemeyi başardı bu şehir. Beni; onun ıslak giysiliÖlümden Korkuyormusun? saçları alnına yapışmışÖlümden Korkuyormusun? yağmur altında titreyen hali heyecanlandırırÖlümden Korkuyormusun? akıntılara sürüklerdi. Güneşin altında uzanmışÖlümden Korkuyormusun? uyuyan hali şimdi bana huzur veriyor. Sevmekten asla vazgeçmeyeceğim yağmurdan daha mı çokÖlümden Korkuyormusun? bilmiyorum; ancak artık içimdeki ılıklığı da seviyorum. Bundan önceki öfkelerim için hafiften bir vicdan azabıyla beraber...

Önceki gece korkunç kabuslarla boğuşmuş olmanın yorgunluğuyla kalktım yataktanÖlümden Korkuyormusun? bu sabah. Ninni gibi gürültüleriyle dinlendirdi beni şehir. İçimde bir salıncak... Hızla yükseldikçe saçlarıma değdi beyaz çiçekli ağaçların yaprakları.

Sokaklarıma ilkbahar geldi!

bir sokak daha geçtim sevdayı
ki boy boy deniz önümde
benim biraz umudum kalmıştı çantamda
yola çıktığımdandır belki de
hep yorgun yüreğim

tükettim son izlerimi ardımdan
ki kimse takip edemesin
yalnızlıktan mıdır bilmem
hep suskun yüreğim

hep sordular bana
- neden suskunsun ki bu kadar -
dedim ya
hep konuştum
bir işe yaramadı
en iyisi susmak gönül..