Konu: Korkuyorum artık yalnızlıktan

Korkuyorum artık yanlızlıktan
Siyah ve karanlık odamdan.
Elbiselerimin gece yarısı canlanmalarından ve
Oyuncak askerlerimin canavarlaşmasından korkuyorum
Korkuyorum artık insanlardan ve bakışlarından
İçsel dünyamdaki hayallerimden korkuyorum
Karanlıklar lordunun şeytanın beni almasından korkuyorum
Korkuyorum artık yanlızlıktan
Geceleri tek başıma kalmaktan.
Karabasanların her akşam beni korkutuyo olmasından korkuyorum.
Anlamsızca duvarımda beliren iki karanlık gölgeden ve senden korkuyorum artık
Sen kimsin...
Cevabını bulamıyorum kimdin sen
Herşeyden fazla korkuyorum senden
Herşeyden fazla korkutuyosun beni

Alıntı

Benzer Konular:

• FEAR daki kızdan çok korkuyorum
• Korkuyorum
• !.:KorkuyoruM:.!
• Korkuyorum sensizlikten
• yaLnızLıktaN korkuyoruM

Yalnız kalmışım yine Korkuyorum artık yalnızlıktan
Beynimi sürekli meşgul eden Korkuyorum artık yalnızlıktan
Beni yalnızlığa iten düşünceler var sadece yanımda ..
Gidiyorum nereye gittiğimi bile bilmeden Korkuyorum artık yalnızlıktan
Gözlerimde yaşlar ..
Karşımda çıkmaz bir sokak !
Sonu olmayan karanlık bir yer …
Aydınlık olsan da insanı karanlığa iten..
Bakıyorum etrafıma ;
Göremiyorum hiç kimseyi Korkuyorum artık yalnızlıktan hiçbir şeyi !
Bana görünen sadece karanlık
Ardıma dönüp bakamıyorum …
Bulamıyorum hiçbir yeri
Zaten benim dünüm var zehir gibi . .
Neye ne çare arıyorum ki ben ?!
Kalıyorum o köşede Korkuyorum artık yalnızlıktan çöküyorum . .
Yorgunum Korkuyorum artık yalnızlıktan çok yol aldım bu sokakta .
Ağlıyorum çaresizce . . .
Kurtaranım olur mu acaba Korkuyorum artık yalnızlıktan
Çıkaran olur mu beni de aydınlığa ?
Hiç sanmıyorum ! . .
Beni yalnızlığa iten Korkuyorum artık yalnızlıktan karanlığa iten kişiler
Beni neden çıkarsınlar o karanlıktan ?!!
Yalnız kalmışım Korkuyorum artık yalnızlıktan ağlıyorum . .
Bu karanlıkta çürümeye yüz tutuyorum . . .

aşkdokunmayı bırakabilir
yorgun bulut gibi süzülebilir sigaramdan öksüren duman..
beni bir pembe dudak vurabilir uyandırabilir kurşun -bir kuşu uykusundan..
melekler(de) inanmayabilir..


her şey akabilir
siyah pelerinin kıvrak belinden..
kalpleri lime lime edilmiş
fosforlu bıyıklar yanabilir kibrit alevinde
zehir gibi ayrılık seni de vurabilir
beni de…


dudakların
dudaklarıma düşmeyebilir
üşümeyebilir çırılçıplak şiirler
şiirler çırılçıplak olmayabilir
-ki ben şairsem
şairler
satır aralarında dilenmeyebilir
aşka zımbalanmış ağızları..
gölge gibi duruşun
cılızlaşabilir
kopuk ruhun seni de öldürebilir beni de..

Bana aldanmayın!
Yüzüm bir maskedir
Sizi aldatmasın.
Binlerce maskem var
Çıkartmaya korktuğum
Ve
Hiçbiri ben değilim…
Olmadığımı göstermek
İkinci doğam oldu.
“Kendinden emin biri “ dersiniz
Sanki güllük gülistanlık
Benim için her şey…
Adım güven belirtir
Ve
Oyunumun adı
“Ağırbaşlılıktır.”
İçimde ve dışımda denizler sakin
Her şeyin kumandası ben..
Kimseye gereksinme duymayan
Ben …
Fakat inanmayın bana.
Lütfen!...
Her şey dışında düzgün ve cilalı
Hiç yıpranmayan her zaman saklayan
O maske!...
Altta ne güven ne de rahatlık…
Altta
Karışıklık korku ve yalnızlık içinde bocalayan
Gerçek ben!...
Ama saklarım bu gerçeği savunuculukla…
Kimsenin bilmesini istemem…
Zayıf taraflarımı düşündükçe
Titrer ve sararırım.
Ya başkaları görürse iç dünyamı…
Gerçek ben ve yalnızlığımı!
İşte
Maskelerimi onun için takarım…
Onun için
Arkalarına saklanacak
Maskeler yaratırım.
Onlar
Gösterişte kullanabileceğim
Parlatılmış yüzlerim.
Beni korur bakan gözlerden…
Beni olduğum gibi kabul edecek
Sevecek
Bakışlar bulamazsam
Solacak kuruyacak gerçek ben..
Ve
Ben bunu biliyorum.
Beni kendi maskelerimden kurtaracak
Kurduğum hapishaneden kaçıracak
Diktiğim engelleri aşıracak
Beni seven beni anlayan
Bakışlar olacak
Bana
“Sen değerlisin” diyecek
“Maskesizken daha bir insansın”
“aha yakın bir dostsun”
Diyecek bir bakışa
Muhtacım …
Benim yanıma sokulman kolay olmayacaktır!...
Uyarırım seni dost!...
Uzun yıllar kendini yetersiz hissetmiş ben
Sana kendini kolayca açamayacaktır…
Bütün gücümle tutunacağım maskelerime
Ne kadar sokulursa yakınıma
O denli şiddetli geri iteceğim seni…
Kim olduğumu merak ediyor musun?
Hiç merak etme…
Ben çevrendeki
Her erkek ve kadınım…
Maske takan her insanım…

İnsanlar
yüzlerce farklı yüz ifadesine
hayallere umutlara
hayal kırıklıklarına sahip
milyonlarca insan..
trafik ışıklarının
gecenin karanlığında birbirine karıştığı bu gecede
gökyüzündeki yıldızlarla
eşitlenmeye çalışırcasına
yeryüzünde milyonlarca insan.

şehrin gürültüsüne alışmış olan ben
bu gürültü insan ve karmaşanın arasında
sessizlikten rahatsız oluyorum
yalnızsessiz sükunet dolu ben
yalnızlığı milyonlarca insan arasında
hissetmekte zorlanmıyorum.
onca insan arasında yalnız bir kalp taşıyor
ona senin adını veriyorum
adaş oluyorsunuz tüm acılarımla
yalnızlığımın eş anlamlısı oluyorsun sen
ıssız bir çölde kalmak gibi sensizlik
onca kaktüse boş boş bakmak gibi
bu şehirde sensiz olmak.
senden bana yalnız kaktüsler kaldı
senden kalan boşluğu dikenli bitkiler süslüyor şimdi.

içimdeki çöle yağdırdığın yağmurla başlamıştı hayat
imkansızı bu sağanak yağmur başarmıştı.
ilk kez bu yağmurdan sonra gülümsemiştim içten.
sana özelmiş zaten içten gülümsemeler
artık geçmiş zamanda kalan.
bilinen geçmiş zamanda yaşanıp
duyulan geçmiş zamanla anlatılıyor.
kurbağanın prense dönüştüğü masallar gibi
bir masal dinliyorum bu çölde.
şimdiki zamanı kullandığım günlerimi özlüyorum.
yalnızlık bu çölü tek kişilik kılıyor
2. kişiyi asla kabul etmiyor.
geçmişigelecek zamana taşıma hayallerimle
nefes almayayaşamaya çalışıyorum.
gittikçe daha çok zorlanıyorum.
alışmak kelimesi yer almıyor sözlüğümde.
yer vermiyorum bu kelimeye
şiddetle karşı çıkıyorum yalnızlığa alışmaya
düşünen bir ceset misaliyim
yaşama şansı tanınmıyor bu cesede.
filminin son karesini çekiyor ceset.
göz yaşlarından farklı bir su damlasına hasret
bu çöle düşecek yağmur damlasını bekliyor
yeniden yağabilme ihtimalini
seni..

Siyahın gökyüzünü
ya da gökyüzünün siyaha hakim olduğu
yıldızlarından mahrum bırakılmış
bir gece…
içimdeki boşlukta
sen gidince yerini dolduramadığım boşlukta
ilerlerken ben
önümden geçen her siyah trenin içinde
senin olmanı hayal ediyorum
tren simsiyah
gözlerinin renginde
içi ışıl ışıl
gözbebeklerinin bana her baktığında anlatmak istedikleri gibi
fakat sen yoksun içinde.
ne trenin içinde ne de benim yanımda
yoksun.

ilerlemeye devam ediyorum karanlıkta
nefes alışını duyuyorum uzaktan
bu senin nefes alışın
her yerden tanırım biliyorum
ilerliyorum
yoksun.

sonra senin seslenişin çınlıyor kulaklarımda
adımı sadece senin telafuz etmeni istiyorum
ve ısrarla beni çağırdığını duyuyorum
ilerliyorum
geri geliyorum
sağa yürüyorum
sola yürüyorum
hiçbir şey göremiyorum
yoksun bulamıyorum.
sesin geldiği yöne doğru yönelmek istiyorum
ses her yerde yankılanıyor
bulamıyorum
gelemiyorum yanına
yoksun.

niye bilmiyorum?
ama sadece sana özel.
sadece senin için
sadece seninle mutluyum.
özlemimin dineceği güne kadar bu karanlıkta dolaşacağım
karanlık geceye
gece de karanlığa hakim olmaya devam edecek
ne zaman ki siyah gözlerini fark edebilirsem bu boşlukta
yıldızlar yeniden keşfedecekler gökyüzünü
ve ardından ay tanık olmaya gelecek mutluluğumuza
aydınlatacak gecemi
Gecemizi
Seni
Beni
Bizi

Kulaklarımdan yüreğime yol alan ezgiler
kemanın eşsiz marifetlerinden biriydi kuşkusuz
lakin notalar arasındaki seyahatin
muhterem sahibi olan ellerin sahibini
es geçmek olanaksızdı
Notaların bittiği yerde asacaklardı onu
öyle diliyor umut ediyordu
son durağıydım ezgilerinin

kelebek abanoz ve ladin ağaçları kulağa hitap ederken
unutmadılar gözlerimi de
gülümsediler büyük bir hazla
gözlerinden önce kemanının sesine selam verdim
fısıldadım “merhaba”mı kulağına…
Önce ellerinin sıcaklığını hissettim ellerimde
Gözlerinin ışıltısına tanık oldum
şehvetli buselerine ev sahipliği yaptım tenimde
kemanın sesi işledi yüreğime
notalar arasında saklı kaldı
sarılmalarımız
notalar arasında uykuya daldı
kahkahalarımız
kemanının sesine fısıldadığım
merhabaya
gözlerinde veda ettim
saklı kaldı “elveda”m ladin ağacının gövdesinde
notaların bittiği yerde asıp
sallandırdılar cansız bedenimi…

Beklemeye değermi hayatı boğulmuşken satırlara
Eklemeye değermi umutları üstünekaybolmalarına göz yumarak
Koyu vadilerinden seslendiğin yaşamını anlatmak açarmı seni
Sessiz \ soluk tenine adanmış gözyaşlarında haykırmak...

xx

Bak.!
Yıldızlar yok bu gece.
Hayal bulutlarının gölgesinde
Onlarda mı esir düştü hayallere senin gibi pas tutan kaderlerin yüzlerini
Görüyorum düş zindanlarında
Tek bir sese aciz umutlara yaralı bakışlar

xx

Görüyorum nefreti kir tutmuş insanları
Ruhumun kırık aynalarında
Daha ne kadar dayanabilirimki içimdeki bu kırıklıklar varken
Daha ne kadar sabredebilirim acılardan sızlayan bedenime saplanan zıpkınlara
Ne için şükredebilirim oyuncağın olmuşken bu hayatta

xx

Asar beni bütün bu haykırışlar ruhum sana sessleniyorum..
Sar bedenimi ağ tutmuş kaderim sarmadan
Kördüğüm olmuş sancılara daha fazla dolanmadan
Çöz ellerimi diz çökmüşken kirli düşlere

xx

Kokusu geliyor ölümün ruhum anlat bana
Gözlerim bağlı göremiyorum
Keskin bir ses geliyor ruhum anlat bana
Ahh.!
Kanlarım dökülüyor bunu hissedebiliryorum
Sende terk et beni ruhum senide istemiyorum ....

Ş imdi kaybettiğin
E skiyi
Y eniden getirmek için
T utsak olman gerekir yalanlarına
A ffetmiyor Tanrı
N eye yarar uğraşsanda

A rtık
F arkına var herşeyi
F aydasız yaptıkların
E minim
T uzaklar
M utluluğuna
E n ve
Y asaklar
E celin
C anına okudu seninse şimdiye dek
En iyi yaptığın
K aybetmek oldu !

Ö lmeye
Layık her beden..
E minim son vardıkları yer
C ehennnem..
E llerini açıp
K urtulmak için ateşinden kaybolduk
S onsuzlukta
İ ncindi sevaplar günahın
N efretinden..

Sıcak bir yaz gecesi daha
Geçirdiğim her güzel günün gecesi kabus görmek gibi bir alışkanlığım var.Sanırım mutluluğumu çekemeyen insanlar kabuslarıma sebep oluyor.
saat 03:00
-kabus başlangıçları için ideal bir saat.

Meleklerden geriye
gülümseyen maskeler kaldı
maskeler süslüyor aynadaki suretimi
dışarıdaki milyonlar kadar sahte bir suret daha
aralarına karışıyorum
fark edilemiyorum artık kalabalıkta
”fark”ımı “sen”i kaybettikten sonra
herhangi biri gibi hissediyorum kendimi
yürüyennefes alan herhangi bir suret.
titreyen kelebekler konuyor
yapay çiçeklerime.
kayboluyorlar dehlizlerimde
mutluluk kamufle ediliyor.
attığım her ileri adım
iki adım geriye götürüyor beni
akrep saat yönünü değiştirmiş
yelkovan akrebin kölesi.
siyah perdelerim reddediyor gün ışığımı…

Derken saat 12:30
Öğlen olmuş.
Uyanıyorum kabuslarımdan.
Saat her zamanki yönünde ilerliyor.
Gün ışığı batıyor gözlerime.
Aynada gözleri uyumaktan şişmiş “ben”i inceliyorum
galibiyetin verdiği hazla gülümsüyorum.
ayrılık yine kaybetti.
yine kabuslarımın baş rolündeydi
ötesine geçmedi
geçemedi…

5 inci kez intihar ediyorum
yine dolunay yine kollarimi kesiyorum
sevdiklerimin adini kaziyorum koluma
jiletle yapiyorum ebedi olmasini istiyorum

4 dortluk bir hayat yasayamadim
pisman degilim duzen buymus anladim
isyan etmekte fayda etmedi bosa haykirdim
cigliklarimi sozlere doktum beni anlayanlara armaganim

3 uncu kez tunelin sonundaki beyaz isikla karsilastim
ne yapicagimi sasirdim gitmelimiydim yoksa kalmalimi
ben tercihimi coktan yapmistim
beyaz isiga sóvdum ortaligi karistirdim


2 inci denememdede basaramadim iyi olmayi
her cumlemin basi nefretle baslarken
her gece nefretle izlerken dolunayi
iyi olmami bekleme benden



1 bilmece bu dunya biliyorum
"doner durmaz yuvarlaklarbosluktalar icinde isyankarlar cabalar"
cevap vermek benim icin zor degildi cevabi biliyorum
yanitlamak istiyorum parmak kaldiriyorum ama secilmiyorum


0 dan baslamak gerek sanirim
bunun icin ólmek lazim
son kez ólmek istiyorum
bir dahaki sefere gorusuruz sanirim ..

Soğuk beyaz bir sisle sarıldın ebediyen
Hüzünlü geçmişini mezardan geri getiren
Gittiğin her yerde takip edecek seni
Perdelerken artık camlaşmış gözlerini

Gördüğün kendi doğumun beyaz örtünün kıvrılışını izlerken
Yaşamın güçlü elleri hissettiğin kurtulmak için çabalarken
Seyret sonu kapkara gelen zamanın başlangıcını
Nefretle çığlık atıp doğduğun güne lanet ederken

Ölen bir yıldız gibi soluk parıltılar yayarken
Bak gökyüzündeki küreye yolunu aydınlatmaya çalışırken
Hatırla ilk gördüğünde küçük gözlerini nasıl acıttığını
Güneşin ölümündeki yansımasına uzanırken

Aç ölü gözlerini önündeki karaltı dans ederken
Umutlanma bir kabustan uyanmak için o senin adını fısıldarken
Dokunmaya çalış hissettiğinde gözlerinin sana baktığını
Her adımında senden daha da uzaklaşırken

13 çarpık silüet seni sessizce takip ederken
Dönüp bak seni tekrar yakalamaya çalışırlarken
Engellemeye çalış bir kez daha dökülen gözyaşlarını
Hatırla duyduğun acıları tuttuğun 13 yası düşünürken

İzle önündeki kalabalık yavaşça cenazene eşlik ederken
Cesedin seni yutmayı bekleyen mezarına taşınırken
Kimse duyamaz artık o dünyaya ait olmayan çığlığını
Bir gün buradan kurtularak geri dönmeyi umarken

Tek başına dolaşacaksın çorak toprakları ebediyen
Ruhunun soluk kefeni seni sıkıca sarmışken
Arama sonsuz yalnızlığını paylaşacak birisini
Artık yakalayamazsın sisin içinde dans eden gölgeleri

Sessızlık gıbı geldı belkı olum
belkı nefes alamadık belkı hayat bızı bogdu
ama sessız gecen bu kasvetlı gecede
olum belkı nefes almak kadar yakındı
ya korkacaksın gun sayacaksın
yada metanetle sonsuz huzura hazırlanacaksın


belkı yalnız kaldık karanlık dunyamızda
ınsanlar bıze uymadı belkı bızde ınsanlara uymadık
şimdi sessız nobetler geçiriyoruz
duvarlar bızı sıkıstırıken
ne ask davası nede sevgının tohumu
bızı mutsuz eden hayatın kendisiydi
nedenlere bır turlu yanıt bulamadık


sımdı uzat ellerını
sonsuz ulkeler beklıyor bızı
azraıl bu gece senın ıcın gelıyor
hazırmısın olum ıle dans etmeye

Neden herşey sonsuza gidiyor anne?
Korkularım
Kanayan yaralarım
İhanetlerim
Yalanlarım
Öfkelerim
Yaşantılarım
Yüzlerim
Yitenlerim
Gidenlerim
Neden beni boşlukta bıraktılar anne?
Önümü göremiyorum
Gündüzlerimi çaldılar
Gecelerimi kararttılar
Düşüncelerime saldırdılar
Neden bana zarar veriyorlar anne?
Benden ne istiyorlar
Beni bende bırakmıyorlar
Koparıyorlar
Parçalıyorlar
Kırıyorlar
Çalıyorlar
Anne neden getirdin beni dünyaya?
Kalbim atıyor
Yaşıyorum
Nefes alıyorum
Hayatta olmam yeterli mi anne?
Her nefes aldığımda yaşıyorum mu sanıyorsun?
Her gözümü açıp kapadığımda görüyor muyum?
Neden beni bıraktılar anne?
Terkettiler
Aldattılar
Kestiler herbir zerremi
Paramparça ettiler
Anne neden?
Neden?
Nefes alınca devam ediyor mu herşey?
Yada tek bir bıçak darbesiyle bitiyor mu herşey?
Acıgeliyor anne
Bakönümde gözlerini açmış bana bakıyor
Bıçağı uzatıyor
Yavaşça saplıyor vücuduma
Kanıyor sessiz
Bak anne
Damlalar düşüyor yere
Kırmızı noktalar oluşuyor beynimde
Bu gördüklerim ne anne?
Bakyine saplıyor kalbime
Ağır geliyor bu darbe
Görüyorum anne
Düşüyor bedenim
Saçılıyor kanlarım
Her yer kızzarıyor
Her yer kanıyor
Anne...
ÖLÜYORUM...

bu gece aşkımızı pişirdim açlığımıza
senden gülün aromasını aldım
benden buz kesmiş
pastırma yazını
maşası kavgalarımız olmasın masamızda
maya katmadım aşk yemeğimize
talaş alevinde pişirdim
körüklemeden
bu gece lime lime etmeyelim
güne bakan çiçek arzularımızı
bu gece aşkımızı pişirdim
gasp edilmiş
pulsuz dilekçeyle müracaat edilmemiş
kurda kuşa yem olmuş aşkımızı pişirdim
baldıran zehirli sosları attım
zehir zemberek sözler etmemek için
duvara sevdiğim portreyi koydum
bir çingenenin altın dişleriyle gülüşünü
masamıza gülümsemesi için
yüksek gerilim hatlı fasıl çalmayalım bu gece
bu gece aşkımızı pişirdim
aldıklarımı bakkal defterine yazdırmadan
masamıza bir kambur mum koydum
duvarda bir idare lambası
camı katran karası is içinde
beklentim gibi
bu gece aşkımızı pişirdim sen yokken
aç kalmış yalnızlığımla............