Kaldırımda bir adam, saç sakala karışmış,
Güneş yakmış tenini, eti taşa yapışmış.

Sormadım da adını, bu adam kim, Hızır mı?
Öldü ölecek adam, bilmem kabri hazır mı?

Belli ki bu adamın, ne evi var, ne barkı.
Son demde yüz çevirmiş, ters dönmüş hayat çarkı.

O yorgun gözlerinde, dünyaya dair sitem,
Sâhi bugün bayramdı, bayramlar ona mâtem.

Çevresi bir kıyâmet, çeşit çeşit insanlar,
Göreni duyanı yok, zâten kim onu anlar.

Hemen yattığı yerde, yanıbaşında durak,
Bekleyenler az sonra, evlerine varacak.

Yazık ki bu adamın evi taş kaldırımlar,
Sohbet arkadaşları, takır tukur adımlar.

Bu ne zor iş, ne yaman, yalnızlık âh yalnızlık,
Çevre mahşer misali, ölmüş bir kalabalık.

Bekleyen kimsesi yok, beklediği bir şey var,
Bu adamı kim bekler, belki gassal ve mezar.

Benzer Konular: