ima mahyama düşen mahşer /

örten muamma sen misin dedi(1)

her gece sabahı tetikleyen fakîr hafızama yenilen kuytu t e v e k k ü l

âvâre baharı sensiz bıraktın ç ö l buhurunda.

çocukluğumuz terli mavi /

bahânemiz yok şimdi aynaya dön kalbimi ayart küllenen acıların seyret sersemliğini a ş k ın soykütüğünde.

matem kokuyor akşam belki sendin bilemem ruhumun şifresinde sürgün kalan a n k e b u t