Beynimi uçuklatan eksik bir senaryodan
Düşmüş gibiyim hayata …
Hem başrolüm, hem figüran …
Yazdıklarımla insanlara oynuyorum ;
Sustuklarımla yüreğime …
Ve en çok sustuklarım yakıyor canımı …
Denize uzak bir kent burası biliyorum,
Ve
,
Martı kanadına yüklenmeyi bekleyen umutlar
Hep ölü doğuyor nedense …
Yüzümün dokunduğu bütün aynalar
Kaçıyor benden ;
Sırlarını dökerek …
Bense toplayıp sırlarını ömrümün,
Kesikler atıyorum gülüşümün en ağlamaklı yanına …
Ve bir utanç gibi taşıyorum yüzümde hüznümü,
Gülsem, belki yazamayacağım ;
Peki ben ne kadar ’yazar’ ım ? …

Yazdıkları kadar mı yaşar insan ;
Yoksa yaşadıkları kadar mı ‘yazar’ ? …
Hiç bilmiyorum …
Yazarken yeniden yaşıyorsam eğer,
Neden hala kırışık yüzümdeki bu hüzün !…
Gülüşümden uzak bir mevsimde yaşanmadı ki ‘biz’ !…

Bana
yürekten bir git diyemediğin içindir belki de,
İçimdeki umudun ilk kez ölü doğmayışı …
Sende sevdiğim her şey,
Oyunlar oynuyor şimdi aklıma …
Sevgimi sorgulama yoluna gidiyor kalemim,
Bense çıkarıp sol cebinden gömleğimin,
Yüreğimi seriyorum sayfalara …
Kurumuş kanıma bulayıp acılarımı,
Yazmaya başlıyorum …
‘’ Kan kaybım değil,
can kaybım acıtıyor yüreğimi ;
Geliyorum ey yar …‘’

Ütopyam olsun istiyorum en gerçeğinden ;
‘gözlerinden uzak bir yarın düşlemek …’
Yüreğinden çıkan ‘gel ’ i
Dudaklarına varmadan öldürüp,
‘git’ diye kussan da bana,
Gözlerinin elasından aldığım cevapla
Çoktan düştüm yollara …

Ve sen,
Ömrümün özlemi …
Yüzümdeki hüznün giz perdesi …
Seni hiçbir yazdığım aklamayacak, biliyorum
Aklın hep ‘elaya yatırılmış aşk’ ta kalacak …

Bu şiir bittiğinde,
Belki bir eyvallah yükselecek göğe doğru ;
Dibe vurmuşken beni
Kimliğimin gülüşsüz oluşu …

Yüzüme saklanan gülüşümü
sobeleye dursun hüznüm,
Ben şair bir yürek taşıyorum ;
Sense şaire aşık …
Kaç şiirdir parçalıyorum herkesi,
Bu griliğime ortak olmasın kimse …

- Orhan Karın-