Ekmek gibi su gibi
Yollarda kalmış mektup gibi
Dokunsan yanacak tenim
Tutunmuş Eylül'ün karanfil akşamına
Susuyor gözlerin

Martı beyazı
Denizi mavi
Uzanmış yatıyorum yeşil
Bir yaz yağmuru bekleyen
Kimsesizlerin yurduyum bu akşam.

Vuracaksa beni
Bu yorgun akşam üstü vurur
Bir sokak kucaklar
Dizleri kabuk tutmuş top oynayan çocukların
Kırdıkları cam kırıkları içinde.

Evlerin tenha odaları
Odaların tenha köşeleri sensizliğim
Ellerimde soldurdum unutma beni çiçeğini
Koktu geceye sen diye