Dilsiz duygular...Son çırpınışlar...

çok özlersin o uzaktaki insanı...
birilerine anlatmaya kalkarsın ama anlayamazlar...
çünkü dünya o kadar yalan sevgiyle doluki...anlayamazlar...
bilmezler senin nasıl sevdiğini...anlayamazlar gerçek olanı...
çok insan çıkar karşına...kalbine girmek için...
ama sen onları kabullenmezsin...
çevren ne kadar kalabalık olsa da sen onu özler yalnız kalırsın...
sonra yavaş yavaş kabullenir onsuzda yaşamaya alışırsın...

yada...

yada sadece kendini kandırırsın...
sadece kendini...
ve işte o zaman anlarsın alıştığın ve kabullendiğin anlar bir aldatmacadır...ve...
ve kalbin dayanmaz artık bu hüsrana yenilgiye yalnızlığa...
inceden inceye ama yerleri gökleri inletircesine bağırarak yok olmak istersin...
ruhun göklere yükselmek ister...bedenin toprağa sarılmak ister...
ama gene tek başınasındır ve sesini duyan olmaz...
işte asıl o zaman anlarsın aşkın yoksa bir hiç olduğunu...
yapman gerekeni bilirsin...
ruhununu göklere, bedenini toprağa verirsin...

belkide ama hala şansın vardır aşkına ulaşabildiğin
ve herşeyinle ona aitken bir kez daha seslenirsin...

RUHUMU GÖKLERE, BEDENİMİ TOPRAĞA ZAMANSIZ VERME AŞKIM...
SENİN OLANI VERME AŞKIM...
SENİN OLAN BENİ VERME AŞKIM...
SENİN OLAN BENİ KOLLARINLA sımsıkı SAR AŞKIM...
SENİ SEVİYORUM AŞKIM...
SEVİYORUM SENİ...
SENDEN ÖTESİ YOK BENİM İÇİN...