Bahar Neşidesi Hadi dillendir artık şarkısını baharın,
Sona erdi dünyada hükmü soğuğun, karın.
Bugün, son günü kışın; sevin nevruzdur yarın.

Poyraz, bırakır yerini lâtif meltemlere;
Elveda yeislere, elveda matemlere.

Yeryüzü bayram yeri, şehrayin gökyüzünde
Silindi gözyaşları, silindi hem hüzün de
Bahardır, şenlik yapsın âlem bu mutlu günde.

Yiğitler, ellerinde ümidin bayrakları,
Dolaşır muştulara susayan toprakları.

Dindi kanlı gözyaşı talihsiz coğrafyanın.
Ufkuna ümit doğdu Afrika'nın Asya'nın.
Uyanın şehirlerim, nehirlerim uyanın;

Aksın koyun koyuna, coşsun Nil ile Fırat
Kolkola yola düşsün İskenderiye, Herat.

Bülbüllere bayramdır, baykuş büründü yasa.
Kaldı mağarasında nura düşman yarasa.
Güle, sümbüle sürûr; dikene düştü tasa.

Dağı ovayı cümle zambak, lâle bürüdü;
Çocuklar, çiçek çiçek yollara yürüdü.

Yoktur lûgatimizde ismi gamın, melâlin.
Gölgesinde serinler milyonlar bir hilâlin.
İşitilir ezanlar gür sesinden Bilâl'in;

Karışır şehadetler, tevhidler ezanlara
Müjdeler bu destanı okuyup yazanlara.

Bir nurla aydınlandı kâinat boydan boya
Sürüldü simasına altın rengi bir boya
Varlık, Nur kaynağından içince doya doya

Işık kesildi mânâ, ışık oldu her madde
Işığın süvarileri at koşturdu serhadde.

Dağıldı ufukları kaplayan kara bulut
Dalga dalga yayıldı her zerreye bir umut
Tarih, o eski hâli sayfalarında uyut

İlâhî İman ettik; bu Sen’in ahde vefan
Nuh vazifesini gördü ve sona erdi tufan.