rüzgar yaprağa, yağmur saçlara vedalı
gece uyuyordu
rüzgar ve yağmurla beraber koca kent uyuyordu
yan yana ve uzak sevdalar aramızda
yorgun şarkılar çocuk hüznü dudaklarda
benden az, benim kadar ve benden çok sevdalılar toplandık


naftalin kokan tutsak yalnızlıklar kendi sessizliğinde kanarken
duvar ustasının yonttuğu taşlar kadar ağır
ve biçimlendirdiklerine benzeyen sözler içinde
sorgudaki sevdalar aynalara kavuşur


cami avlusuna bırakılan umutsuzluklar geri alınırken
mühürleri sökülür, paslı kilitleri açılır yüreklerin
gözlere yağmur bulutları taşıyan kuşlar uzak
yürek yangınlarına sular sıkılı, kurşunlar başka adreslerde
sorgudaki sevdalar aynalar içinde


tanyeri ile beraber yürekler yorulurken
baharın ilk tomurcuğu patlayıp, zemheri kara kış dallarında
hüzün hasadı başladığında
yalnızlıklar feryat figan çığlıklar içinde, kan akmayan infazda
sorgudaki sevdalar aynalarda kaybolur


dudaklar özlem çatlağında, yaprağa ilk rüzgar dokunurken
sevdalar gibi eskir, parçalanır gece
yalnızlıklar ve hayaller uçurumlara itilirken
acılardan uzak, delikanlı şarkılar dudaklarda
sorgudaki sevdalar aynalarda unutulur