Bizler arsada top peşindeydik gözlerimiz camlardaki masum bakışlarda. Saklambaç oynarken doğardı aşklar. Yanaklarda dudak izleri. Kıvrıla kıvrıla uzayan çiçekli yollarda tuttuğumuz elleri hiç bırakmazdık.

Sevdalıydık iki ağaç gibi karşılıklı dimdik! Derelerin bile senfonisi vardı kuşların eşlik ettiği.

O zaman ülkemiz temizdi. Aşk vardı uykusuz geceler içli mektuplar...

Sokak lambalarının altında beklemek masalların kapısında beklemek gibiydi. Karıncayı incitmeyen duygular aşkla beslenen duygulardı.

O zamanlar Başbakan bile gülerdi. Politikanın içinde insanları sevgiye davet eden ''yüreği dağ gibi'' adamlar vardı.

Şimdi ''Sen Mecnun olmadın ki ben Leyla olayım'' diyenlerin dünyasında üç paralık ilişkilere bile ''düzeyli ilişki'' diyorlar.

Sözüm ona aşk!
Bakışlardaki sihri kaybettik sabırlı olmanın hünerini.
El ele tutuşmanın masumiyetini. Bedenlerin pazarlandığı bir düzen yatak odalarına davet edilen söylemlere yüz verdi.
Aşkı öksüz bıraktı. Ruh varken ten nedir ki? Gerçek sevda düşlerini dişleyen çakallar kazandı akbabalar yarasalar.
Arasalar üzerimizde sadece aşk bulurlardı ama bizleri suçlayacak bir şeyleri hep buldular.

Çiçeklerimizin kökünü kuruttular.Bizim saf duygularımız onları kudurttu. Aşkı ''köpekleştirenler'' Sevgililer Günü'nde aşkın bacaklarını omuzlarına alanlar kazandı.
Biz kaybettik! Zalim darbeler yedik hain yumruklar. Yazacak bir mektup bile bırakmadılar bizlere .

Çocuklarımızı ''zehirli sarmaşıklarla'' doladılar.
Onların dillerine doladılar ekran vampirlerinin sloganlarını.

Şimdi yayılan yozlaşmanın hücrelerinde tedavisi imkansız bir hastalık yatıyor. Şöhret ve para hastalığı! Namussuzluk hastalığı!
''Aşk dediğin nedir ki'' diyorlar para sesiyle sevdalı hıçkırıkların sesini keserken!