Yıllar yıllar önceydi,
Deniz kıyısındaki ülkede,
Bir kızcağız yaşardı,
Belki de tanırsınız onu,Annabel Lee...
Hiçbir düşüncesi yoktu,
Sevmekten ve sevilmekten başka.
İkimizde çocuktuk,
Deniz kıyısındaki ülkede,
Sadece aşkı yaşadık,aşktan öte bir aşkla
Ben ve Annabel lee
Öyle bir aşktı ki,
Cennet hurileri bile kıskandı bizi.
İşte bu yüzdendir ki,
Deniz kıyısındaki ülkede,
Bulutlardan bir rüzgar esti
Üşüttü güzel Annabel’imi
Yücelerden, soylu akrabaları gelip
Kopardılar onu benden,
Deniz kıyısındaki ülkede,
Kabre hapsetmek üzere.
Gökteki melekler dahi
Böylesine mutlu olmadıklarından,
Kıskandılar bizi,
Evet, işte bu yüzden,
Herkesin bildiği gibi,
Deniz kıyısındaki ülkede,
Geceleyin bulutlardan esen rüzgar,
Üşüttü ve öldürdü benim Annabel’imi.
Fakat kimse aşkımızla boy ölçüşemezdi,
Ne bizden büyükler,
Ne de akılca üstün olanlar,
Asla ruhumu koparamazlar,güzel Annabel’imden
Gökteki melekler olsun,deniz dibindeki şeytanlar olsun.
Çünkü ay bile doğmaz,
Güzel Annabel’imden rüyalar getirmedikçe,
Ve yıldızlar değildir ışıldayan,
Sadece güzel Annabel’in parıldayan gözleridir hissettiklerim.
Ve bütün gece boyunca onun yanıbaşında uzanırım,
Biricik sevgilim-sevgilim, hayatım ve yavuklumdur o
Denize komşu kabristanda yatar,
Çağlayan denizin yamacındaki mezarında.