Vurgun boşluğu düşerken içime,
Sen çoktan gitmiştin.
Akrep yelkovanına yetişemeden,
Sancılar sarmıştı çoktan bedeni.
Bugün yıkığım biliyor musun?

Şimdi gitme vakti bu şehirden.
Unuttuklarından, utandıklarından,
Dönüp bakamadıklarından gitme vakti.
Sessiz bir çığlıkla ayrılmak kadife çiçeklerinden…
Akşamüstü en iyiyi olmalı,
Ölmek için ya da gitmek için…
Akşamsefaları güne başlarken,
Semaverindeki çayın çoktan soğumuşken,
Gitmelisin bu şehirden.
Sana ait masalı bir varmış, bir yokmuş ile
“Üçüncü şahıstan dinlemenin vaktidir.”
Dört mevsimin vardı deniz kıyısında,
Önce onlardan vazgeçmeli…
İstediğin her nesneden kov kendini,
Tek tek topladığın bilyelerini serip sokaklara,
Kapılarını kapat umut şehrinin.
“Olamaz”ların gelir aklına.
İmkânsızlıkların “ASLA” demeyi,
Çıkartmalı lügatinden.
Sokak lambalarıyla buluşursun önce.
Ölü sokaklara atılan öksüz adımlar,
Tüter bacalarda.
Ruhunu sürgüne göndereli çok olmuştur.
Ay ile Dünya’nın aşkı ilgilendirmez seni;
Aldırmaları unutursun, rafa kaldırırsın.
Bütün kalelerini devirmişken,
Ev yapılmayacağını bilirsin,
Çakıl taşlarıyla…
Memnuniyetini hiç kalkmayarak,
Taşların altına saklarsın.
Kırgın bir gün,
Bütün yaşadıklarının arkasında aslında!
Yargıları ağırdan almalı şimdi…
Eskimiş elvedalara,
Geride kalmış merhabalara bir çelme takmalı…
Vakit tamam da gitmek bitmedi henüz!
Ayrılık bırakmıyor kapı tokmağını.
Boş bir cesetsin;
Firari ömründen bir sayfa kopuyor.
Sen geceye akıyorsun.
Tekrarladığın tek bir cümle:
Akşamüstü en iyisi olmalı.