Bir garip adam,
Ak düşmüş saçlarına
Gönlü kardan da beyaz
Gönlünü katabilseydik keşke ilaçlarına.
Ama o habersiz gitmek istemişti belki
Binip giderek biriktirdiği miraçlarına…

Bir garip adam
Yudumlamış dünyanın bütün dertlerini
Çocukluğundan beri
Dünya ona ihanet peşindeyken
O dostluk potasında çiçek yetiştirme derdinde
Ama kütah ettiği ömrü tükendi
Allah'ın nizamı bu ya…
Şimdi o çiçekleri makberinde yetiştirecek
Kim dolduracaksa doldursun
Bomboş kaldı onun doldurulamaz yeri.

Bir garip adam
Tek derdi yetimlere baba olmaktı
Çünkü babasızlığın derdi iliklerine işlemiş
Zemherinin ayazı gibi
Muhannetin bıçağı gibi
Kesmişti suratındaki hayat çizgilerini
Yalnızlığın acısını okumuştu
Taş kaldırımların soğuk suratında
Ama o soğuk yemiş bir yetim gördünmü
Sarıp sarmalardı baygın bakışlarındaki sıcaklığıyla
Dostluk pişirirdi her mevsim
Alnındaki nurun aklığıyla….

Bir garip adam
Sükutunda çok acılar mıhlanmıştı
Anlayamazdı onu pembe düşlüler
Rabbine yürüyüş zamanı geldiğini bildiği halde
O son dersini vermişti dünyanın çiçeklerine
Bakışları acı da olsa
Bir daha dönemem belki diyerek
Helalliklerini almıştı nasihatları arasında
O bir gönül adamıydı
Sessizlik aleminde
Zamansız bıraktı ve gitti
Unutamayacağım bir abimdi
Adı Ademdi…..
Mekanı Cennet olsun