Tasavvuf, insana nefsin terbiye edilmesi gerektiğini ve bunun nasıl olacağını öğreten eğitim yoludur. Bu yoldaki kişi, terbiye etmesi gereken unsuru yani nefsini tanımak zorundadır. Nefsin tanınması ise çok kıymetli bir bilgidir. Nefsini tanıyan kişi, aslında insan gerçeğini tanımış demektir. İnsan gerçeğini tanıyan, alemin hakikatini tanıyacaktır. Bu bakımdan, nefsini ve giderek Rabb'ini tanımış kimseler, " Yaratılanı severiz , Yaratan'dan ötürü " diyebilme seviyesinde olan, çok incelmiş bir ahlakın, benzersiz bir nezaketin uygulayıcısıdırlar.

Bu kimseler, insanda varlığın özünü, usaresini görürler: " Hoşça bak zatına kim, dide-i ekvansın sen " ( Kendi zatına hoşça bak, çünkü sen alemin gözbebeğisin derler. Bu bakış sayesinde, insanları incitmemek, gönüle olan vukufları sayesinde gönül yapıcı olmak, onların özellikleri olmuştur. Bu insanlar kamil insanlardır. İşte bu insanlar, kardeşleri üzerindeki haklarının peşine düşmek yerine, onlara karşı olan görevlerini öne alan bir ahlakın sahibidirler. Onlar sadece, nezakete nezaketle karşılık veren kimseler değildirler; nezaketi bütün davranışlarının değişmeyen ruhu, canı kılanlardır.