Konu: Dua, niyaz, tazarru ve ilticanın önemi

Dua, niyaz, tazarru ve ilticanın önemi

Son devrin büyük âlim ve ve müfessirlerinden Elmalılı M. Hamdi Yazır merhûm, tefsirine, Cenâb-ı Hakk’ın kullarının duâsına verdiği ehemmiyeti beyan eden,“(Resûlüm) de ki: (Kulluk ve) yalvarmanız olmasa, Rabbim size ne diye değer versin?” (1) âyet-i kerimesinin mûcibince çok hoş bir münâcât ve tazarru‘ cümleleriyle başlıyor.

Biz de bu güzel duâ ve niyâzı siz değerli okuyucularımızla paylaşmak ve önümüzdeki yaz sezonuna gaflet içinde değil, bu şuur ve idrakle yaklaşlamayı-girmeyi arzu ettik.

Şöyle yalvarıyor Elmalılı merhûm:

“İlâhî!
Hamdini sözüme sertâc ettim,
Zikrini kalbime mi‘râc ettim,
Kitâb’ını kendime minhâc ettim.
Ben yoktum vâr ettin,
Varlığından haberdâr ettin,
Aşkınla gönlümü bî-karâr ettin.
İnâyetine sığındım, kapına geldim.
Hidâyetine sığındım lutfuna geldim.
Kulluk edemedim, affına geldim.
Şaşırtma beni, doğruyu söylet.
Neş’eni duyur, hakikati öğret.
Sen duyurmazsan, ben duyamam.
Sen söyletmezsen, ben söyleyemem.
Sen sevdirmezsen, ben sevemem.
Sevdir bize hep sevdiklerini.
Yerdir bize hep yerdiklerini.
Yâr et bize erdirdiklerini.
Sevdin Habîbini, kâinata sevdirdin.
Sevdin de hıl‘at-i risâleti giydirdin.
Makâm-ı İbrâhim’den Makâm-ı Mahmûd’a erdirdin.
Server-i asfiyâ kıldın.
Hâtem-i enbiyâ kıldın.
Muhammed Mustafâ kıldın.
Salât ü selâm, tahıyyet ü ikrâm, her türlü ihtirâm O’na, O’nun âline, ashâbına ve etbâına yâ Râb!” (2)
***

Kur’ân-ı Kerim’de, “Göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün birbiri ardınca gelip gidişinde akl-ı selim sahipleri için muhakkak ki açık ibretler vardır” (3) buyuran Rabb’imiz (c.c.), mü’minlerin vasıflarını ve onların duâlarını da şöyle târif ediyor:

“Ayakta dururken, otururken, yanları üzerine yatarken (velhâsıl her vakit) Allâh’ı zikreden (o mü’min)ler, göklerle yerin yaratılışı hakkında tefekkür edip (şöyle duâ ederler. ‘Ey Rabbimiz! Sen bunu boşuna yaratmadın. Seni tesbih ederiz. Bizi cehennem azâbından koru.” (4)
***

Evet, bizler de gerek Elmalılı merhûmun ve gerekse âyet-i kerimede vasıfları anlatılan bu zikir ve fikir erbâbı mü’minlerin samimi duâ ve ilticalarına iştirâk ediyor ve ‘âmîn!” diyerek Rabb’imizden kabûlünü niyâz ediyoruz.


DİPNOTLAR
(1) el-Furkan, 77.
(2) Hak Dini Kur'an Dili, Eser Kitabevi, İstanbul, 1971, Mukaddime, 1, 3.
(3) Âl-i İmrân, 190.
(4) Âl-i İmrân, 191.

Benzer Konular:

• Kelime-i tevhîd ve önemi
• Türkiye'nin Jeopolitik Yeri ve Önemi
• Fondöten ve Rimelin Önemi
• Bakterilerin Insan Yaşamindaki Yeri Ve önemi
• Sivas Kongresi'nin önemi

Her şey için dua

ABD''de yayınlanan ünlü haber dergisi Newsweek , 10 Kasım 2003 tarihli sayısında, "Allah ve Sağlık: Din İyi Bir İlaç mı? Bilim Neden İnanmaya Başlıyor?" (God & Health: Is Religion Good Medicine? Why Science is Starting to Believe?) başlığı altında dinin hastalıkları da iyileştirici tesirini/etkisini kapak mevzuu yaptı.

Dua nedir?

Kelime olarak "çağırmak, seslenmek, istemek, yardım talep etmek" manalarına gelen dua, Kuran''a göre, "insanın içten bir kalp ile Allah'a yönelmesi, O'na muhtaç bir varlık olduğunun şuur ve idrâki ile sonsuz güç ve kuvvet sahibi, Rahman ve Rahim olan Allah'tan yardım dilemesi"dir.

Hastalık anları da insanın, bu acizliğini daha net hissettiği, Allah''a yakınlaştığı anlardan biridir. Ayrıca hastalıklar Allah''ın takdiriyle gerçekleşen çok hikmetli bir imtihan, dünya hayatının geçici ve kusurlu olduğunu hatırlatan bir uyarı, sabreden ve tevekkül edenler için de ahirette bir ecir kaynağıdır. İnanmayanlara için ne olduğunu ise, herhalde söylemeye gerek yok.

Allah Teala Kur'an-ı Hakim'inde duaya şöyle dikkatimizi çekmektedir:

"Rabbiniz dedi ki: Bana dua edin, size icabet edeyim. Doğrusu Bana ibadet etmekten müstekbirler (büyüklenen); cehenneme boyun bükmüş kimseler olarak gireceklerdir." (Mümin Suresi, 60)

İman etmeyen kimseler, bir hastalıkla muhatap olduklarında kendilerini iyileştirecek olanın, doktorlar, ilaç veya hastanenin üstün teknolojik imkanları olduğunu düşünürler. Sağlıklıyken vücutlarındaki sistemi çalıştıranın, hastalandıklarında şifa verenin, gerekli ilacı, doktoru var edenin Allah olduğunu düşünmezler. Pek çok kişi ancak doktor ve ilaçların yetersiz kaldığına kanaat getirince ancak Allah''a yönelir. Böyle bir kişi, içinde bulunduğu zor durumdan onu yalnızca Allah''ın kurtarabileceğini anlayarak, On''dan yardım dilemeye başlar. Rabbimiz bu çirkin ahlakı bir ayet-i celilesinde şöyle bildirmektedir:

"İnsana bir zarar geldiği zaman, yan yatarak, oturarak veya ayakta durarak (o zararın giderilmesi için) bize dua eder; fakat biz ondan sıkıntısını kaldırınca, sanki kendisine dokunan bir sıkıntıdan ötürü bize dua etmemiş gibi geçip gider. İşte böylece haddi aşanlara yapmakta oldukları şeyler güzel gösterildi." (Yunus Suresi, 12)

Halbuki insanın sağlıklıyken ya da bir zorluk, sıkıntı içinde olmadığında da dua etmesi, Allah''ın kendisine verdiği sağlık-afiyet, rahatlık-ferahlık ve diğer tüm nimetler, İslâm nimeti ve Ümmet-i Muhammed'den olma nimetleri için şükretmesi gerekir. Zira nimetin zaptı da ziyadeleşmesi de şükürle mümkündür. Nankörlük-şükürsüzlük, nimetin artamasına engel olduğu gibi, elden kaybolup gitmesine de sebeptir.

Rabbim cümlemizi ve bilcümle mü''minleri DUA''dan-niyazdan-ilticadan, hamd ve şükürden mahrum bırakmasın.