Bir gün, çelimsiz, küçük bir kız çocuğu, sokağın köşesine oturmuş; yiyecek, para ya da alabileceği herhangi bir şey için dileniyordu.



Üzerinde yırtık pırtık giysiler vardı; yüzü gözü kir içinde ve perişan bir haldeydi.



Kız dilenirken sokaktan genç, canlı ve iyi görünümlü bir adam geçti. Kızı fark etmişti ama belli etmemek için dönüp ikinci kez bakmadı. Büyük ve lüks evine mutlu ve rahat ailesinin yanına geldiğinde, çok güzel hazırlanmış akşam sofrası onu bekliyordu.



Fakat az sonra düşünceleri tekrar o fakir kız takılıverdi. Duyguları bir şeylere itiraz ediyordu. Sonra kolay yolu tercih etti ve Allah’a yöneltti. Böyle durumların var olmasına izin verdiği için?. Ve şöyle bir cümle yakındı içinden:



“Böyle bir şeyin olmasına nasıl müsaade ediyorsun? Neden o küçük kıza yardım için bir şeyler yapmıyorsun Allah’ım?”
Sonra ruhunun derinliklerinden gelen bir cevap işitti: