Konu: Kurabiye hırsızı

kurabiye hırsızı


Bir akşam vakti bir kadın havaalanında uçağının kalkış saatini
bekliyordu. Daha epeyce zaman vardı. Kadın bir süre havaalanındaki
dükkanları dolaştı.Sonunda, kendine bir kitap ve bir paket kurabiye
alıp,oturacak bir yer aramaya başladı. Aldığı kitap çok sürükleyici
bir romandı. Ama, kadın kendini kitaba ne kadar kaptırırsa kaptırsın,
oturduğu bankın öbür ucundaki adamın olabildiğince cüretkar bir
şekilde aralarında duran paketten kurabiyeleri birer birer aldığını
görebiliyordu. Kadın bir yandan kitabını okuyup, öte yandan ağır ağır
kurabiye yiyor; arada bir saatine bakıyordu. Yanında oturan kurabiye
hırsızı da, kurabiyeleri birer ikişer almaya devam ediyordu. Roman
kendisini çok sarsa da, adama karşı içinde giderek artan bir öfkenin
birikmesine de engel olamıyordu, için için; "Kibar biri olmasam,
adamın gözüne yumruğu patlatırdım" diye söyleniyordu.O böyle
söylenedursun, kurabiye hırsızı işine devam ediyordu. Kadının elinin
kurabiyeye her uzanışının ardından, o da bir kurabiye alıyordu. Bir
kadın, bir o. En sonunda, pakette tek bir kurabiye kaldı. Kadın
'kurabiye hırsızı' adını taktığı adamın şimdi ne yapacağını merak
ediyordu.Göz ucuyla adama baktı. Adamın yüzünde asabi bir gülümseme
vardı. O edayla son kurabiyeye uzandı, ikiye böldü ve yarısını kadına
uzatıp diğer yarısını kendi ağzına attı.Kadın yarım kurabiyeyi adamın
elinden kapar gibi aldığında: "Aman Allah'ım! Ne cüretkar ve kaba bir
adam!" diye düşünüyordu. O sırada, bineceği uçağın yolcularının
hazırlanmaları anons edilince, kadın derin bir oh çekti içinden.
Eşyalarını topladı, oturduğu yerden çıkış kapısına doğru yürüdü.
Kurabiye hırsızına ise asla dönüp bakmadı.Uçağa bindi, koltuğuna
rahatça uzandı, sonra da bitmek üzere olan kitabına döndü. Kitabı
almak için çantasına uzandığında, kadını bir sürpriz bekliyordu.
Aldığı bir paket kurabiye hala çantadaydı. "Bunlar benim kurabiyelerim
ise" diye düşündü kadın, "yediklerim onundu." Özür dilemek için çok
geç kalmıştı. 'Kurabiye hırsızı,' adam değil, kendisiydi.... (Valeyle
Cox)

hiç bir dağ bir özlemi gömebileceğiniz kadar büyük değildir..."


iyi kalpli yalnız bir adam, bir gün bir koza bulur.kozanın içinde küçük bir tırtıl vardır. adam çok sever tırtılı, onunla tüm yalnızlığını, tüm sevgisini paylaşır.

gel zaman git zaman tırtıl büyür, güzel bir kelebek olur. adam kelebeğine hayran bırakamaz bir türlü. aslında kelebeğin de aklında dağlar, kırlar, çiçekler vardır ama kıyamaz bir türlü adama ve sevgisine, yalnız bırakamaz onu. üç günlük ömrünü sevildiği ve sevdiği yerde geçirmeye hazırdır...
ama adam bilir ki sevmek bazen vazgeçmeyi de bilmektir...

kelebeğine son kez bakar ve onu salıverir özgürlüğüne, kırlarına, çiçeklerine doğru. kelebek mutlu olmasına mutludur ama hiç bir meltem, hiç bir çiçek yaprağı adamın avuçlarının sıcaklığını andırmaz...aklında adam, o çiçek senin bu çiçek benim dolaşır saatlerce...

adam bir kelebeğe sevdalı, bakıp durur boşluğa. kelebekse hala konacak sıcak bir avuç aramaktadır...

böylece kelebek şunu anlar: bazen ait olduğumuz yer orasıdır;sıcak bir avuçtur biliriz.ama o yerin bize ait olma ihtimali bir hiçtir!!!
böylece adam şunu anlar: hiçbir sevdayı yalnızca sevgiyle yaşatamazsın...

o günden sonra kelebek adama duyduğu özlemi gömecek bir dağ aramaya başlar, ama gücü tükenene dek, arayıp bulamayınca anlarki; "hiç bir dağ bir özlemi gömebileceğiniz kadar büyük değildir."


Zahide Alhas