Bu kaçıncı gece sensiz ve sessiz geçen.Artık saymıyorum ne geceleri nede sensiz geçen günlerin sayısını.Saymıyorum çünkü geriye dönmenle ilgili hiç bir umudum yok.Eğer bir küçücük umudum olsa idi günü güne ekler haftaları,ayları sayardım.Biliyorum bir daha seni göremem,birdaha sana sarılamam,bir daha sana dokunamam...

İşte sevgili bana acı veren tek şey sana dokunamamak. Seni bu kadar benliğimde hissederken gidişini kabullenemiyorum.Aklıma her geldiğinde isyan ediyorum.Seni sevmeyi okadar benimsemiştimki sanki sadece ikimiz bir eksen etrafında dönüyorduk.Sevgimiz vardı ya herşeye değer başka ne isteyebilirdikki hayattan...

Saatlerce sesini duyacağım geceleri beklerken nasıl mutlu oluyordum.Artık sen yoksun.O yüzden gecelerden de korkar oldum.Ama yine gece ve yine sen yoksun...

alıntı.