Bir umutla cıkarsın yola önüne engeller çıkar… Şarkılar dinlersin, şiirler yazarsın ama nafile

hiç biri başlayamamış bir sevginin avuntusu olamaz… Sonra düşünürsün neden olmadı

neden? Hep ben mi dersin oysaki etrafına baktıgında senin gibi bir çok insan vardır. Bitti

artık buraya kadar artık dersin onu görmek bile istemiyorum dersin ama bu da kendine söz

verdigin bi yalandır… Ne zaman ki bir odada yalnız kalsan hemen aklına o gelir ve oturur

düşünürsün acaba olsaydı nasıl olcaktı?.. Gece olunca rüyanda onu görürsün sabah onunla

uyanırsın ve bir kere daha hayata lanet edersin senin olmadıgı için! Ama ne zaman ki onu

görsen ya da geldigini fark etsen elin ayagına dolaşır çünkü sevmişsindir bi kere, ne kadar

da olmasa da baslamasa da onu görünce kalp atışlarının hızlanmasına ne sen engel

olabilirsin ne de baska biri…

O hep vardır senin hayatında? Teselli etmeye çaılırsın kendini, iyiki de olmadı türünden

laflar edersin ama bunlarda içini acıtmaktan başka bi işe yaramaz….

İşte böyledir karşılıksız sevmek… Gecen gündüzünle birleşir, uyumak sana uzak bir kavram

olur. Sen atmışsındır ilk adımı ama o elini uzatmamıştır sana… Eger ki hala seviyorsan

beklemekten baska çaren yoktur..