Sevmek diyordu şair. Ve secdelerce işliyordu aşkını. Çünkü kolay söylenelebilinecek olan değildi "seni seviyorum" demek. Hakkını veriyordu sevginin seni seviyorumlarının...

Dualar yetişiyordu zincirleme sevda sokağına. Ve yıldırımlardan taç yapıyordu gök kendi saçlarına. Rahmet öpüyordu son baharı. Her damlasıyla iniyordu harfler "oku" emriyle. Ve şairi dinlemek düşüyordu kalbe. Lâlliğimi gözlerine dillendiren bir bahar kadar sevda büyüttüyse Rahman o zaman kaldır kaşını uyutsun gözlerin sancılarımı...

Gelmenin ayaklarına prangalar takmışlar. Senin gitmelerine kendimi zincirlesem yine de gider misin? Fetihlerden çıkıp gelişin beni hangi savaşa hazırladığını bilişimeydi! Varlığınla doyuramayacak olursan yokluğunu ayrılığın dilini keselim n'olur! Ve gidecek olursan bir gün ardında bir bahar bırakma sensiz!

Seviyorumlarımı biriktiriyorum!
Geleceğin güne ve sana!