Çoğumuz farkında değiliz,kandi hayatımızı kendimizin cehenneme çevirdiğinden.
Kendimize o kadar yabancılaşıyoruz ki,cehennemimizin bile farkında olmuyoruz bazen.
Olası acılardan kaçalım derken,mutluluklarda gelip bulmuyor bizi.Ve bunca canlı türü arasında kendini mutsuzluğa mahkum eden tek örnek olup çıkıyoruz.Dört temel hata yapıyoruz hayatlarımızı yasamaya çalışırken.
Sevgimizi sonuna kadar gösteremiyoruz.Çocuklarımızı bile sevdiğimizi söyleyemiyoruz.Sevmekten kaçıyoruz,kaybetmenin vereceği acıyı düşünerek.Ve böylece daha baştan kaybettiğimiz gibi,acı da çekiyoruz sevemediğimiz için.Ve kaçıyor mutluluklar bizden.Riske girmekten korkuyoruz,elimizdekinide kaybederiz diye.Oysa elimizdeki bizi mutlu etmeye yetmiyor çoğu zaman.Dahasını istiyoruz elbette,ancak elde etmek için harekete geçmeye korkuyoruz Ve mutluluklar kaçıyor bizden.Kendi gücümüzün farkında değiliz.İçimize bakmaktan korktuğumuz için,oradaki güçleri algılayamıyoruz .Ve dolayısıyla da çok güçlü bir insanın yaşayabileceği muhteşem bir hayattan yoksun,tüketiyoruz yıllarımızı.Oysa yapılacak tek şey vardır.kendimizi iyi tanımak ve kendi hayatımızı yaşamak .
Ancak o dört temel hata,yaşayabileceğimiz muhteşem bir hayatı çekip alıyor elimizden.
VE MUTSUZLUĞA MAHKUM EDİYORUZ KENDİMİZİ...


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı ile Cevapla

Tweet